Je moet stil blijven zitten als je pijn wordt aan gedaan. Je moet het laten gaan.

Als ik zo doorga raak ik alles kwijt. Ik moet het laten gaan maar hoe kan ik iets laten gaan wat ik allang kwijt dacht te zijn.

Ik kan het niet. Hetgeen wat ik altijd heb gekund  lukt me niet meer. Ik  kan niet meer schrijven. Ik kan het niet omdat ik er niet aan wil. Want als ik het opschrijf dan is het ook zo. Al verandert het helemaal niks.  Ik ga me er niet beter door voelen door niet op te schrijven dat ik de controle aan het verliezen  ben. Al hou ik me krampachtig vast aan iets wat me totaal geen steun biedt.  Het is een illusie. Want je kunt dit niet alleen. Als jij ooit nog voor de klas wilt staan, moet je nu aan de bel trekken. Laat de onzekerheid niet al jouw kracht wegvagen.  Die ene uitglijer betekent niet dat je het niet meer kunt. Jij bent Superwoman weet je nog wel ? So put that S back on your chest en stop met vluchten.

De afgelopen twee weken gaat het  slecht. Ik heb zelfs het gevoel alsof ik autistische trekjes heb ontwikkeld. Als ik ergens naar toe moet waar het niet 100 procent vertrouwd voor me is dan word ik onrustig en wil ik per definitie al niet gaan. Het idee om volgend weekend een heel weekend weg te zijn uit mijn vertrouwde omgeving naar concert at sea bezorgd me slapeloze nachten. Ik heb ook het idee dat mijn zelfvertrouwen nog nooit zo laag is geweest als nu. Aan mijn vervolgopleiding wil ik al niet eens meer denken. En dan dat stomme klote hoger beroep, de oorzaak waarschijnlijk van dit alles. Het is alweer uitgesteld iets wat me meer raakte dan ik dacht. Het helpt ook niet echt mee dat het nu verplaatst is naar de donderdag in mijn introductieweek. De introductie van mijn opleiding zelf is al op woensdag afgelopen maar dan nog..  

Een tijd geleden is het alweer dat ik hier iets gepost heb. En dat terwijl ik zoveel had kunnen schrijven.  Mijn ouderlijk huis zijn ze aan het verbouwen, en ook al ben ik er alleen maar de weekenden je leeft wel mee. Vorige week heb ik een date gehad. En ook vorige week kreeg ik te horen dat het hoger beroep weer verzet is, naar augustus dit keer.

Over de verbouwing valt niet zoveel te vertellen alleen dat het een grote teringzooi is en ik vrees voor mijn moeders stofneurose. Die neemt nu ernstige vormen aan omdat er echt overal stof leegt. Niet zo gek als het halve huis gesloopt is.

De date. Laat ik voorop stellen dat ik daten eigenlijk haat. Zeker met iemand die ik alleen nog maar in de kroeg heb gezien. Maar omdat ik de afgelopen jaren jongens al afschreef aan de hand van hun smsjes. De een gebruikte te veel smileys (we zijn tenslotte geen zestien meer), de ander begon al gelijk met lieverd/schatje/prinses( AAAHHH RENNEN!) en weer een ander gebruikte maar halve woorden (Dat staat gewoon een beetje dom), besloot ik nu om het een keer wel een kans te geven. Ondanks dat ik misschien wel vijftien keer op het punt heb gestaan om af te bellen ben ik toch gegaan. En het viel reuze mee, de gehele avond was het gezellig en vielen er geen ongemakkelijke stiltes. En na een speciaalbiertje of vier vond ik die arm om mijn schouder ook wel prima. Maar toch kreeg hij het voor elkaar om het in de laatste twee minuten het voor zichzelf compleet te verpesten. Hij wilde blijven slapen, ik zei nee omdat ik vind dat je niet bij elkaar slaapt op date 1 en daarbij was ik er niet zeker van of ik naast hem wakker wilde worden de volgende ochtend. Die twijfel gaf voor mij de doorslag. Na die vraag en mijn afwijzing stonden we nog wel wat te zoenen. En wat er gebeurde weet ik niet maar op een gegeven moment zei hij, met een blik waar ik de kriebels van kreeg : "Nou moet je me niet gek gaan maken." En dat was het. Ik was er in een klap volledig klaar mee, zelfs nu ik dit type voel ik de gevoelige snaar woedend natrillen. Hij gaf me het gevoel dat hij op deze manier alsnog wilde proberen om te blijven slapen. Jammer voor hem dat die manier juist niet werkt. Ik heb mijn fiets gepakt en ben met de meest botte 'doei' naar binnen gegaan. Hij heeft daarna nog een paar keer sorry gesmst en ik heb getwijfeld, waarom weet ik ook niet, maar ik heb uiteindelijk toch de boot afgehouden. Maarrr, ik heb het tenminste wel weer een keer geprobeerd!

Deze blog is wel lang genoeg, dus laten we het lekker niet over het hoger beroep hebben. Is ook niet iets waar ik nou echt vrolijk van word.

Zojuist ben ik gevallen. Tijdens goede tijden slechte tijden nogwel. Rik ruimt Charlie's spullen op omdat zij het zonodig met zijn broer moet doen, de bitch. Terwijl hij dat doet steelt de muziek op de achtergrond al een klein stukje van mijn hart. Als de aflevering afgelopen is maakt hetgeen wat ik op youtube zie mijn verlangen compleet. Ik ben verliefd. Op Justin Nozuka. Die naam alleen al DAMN. Wikipedia vertelt me niet dat hij verliefd, verloofd of getrouwd is dus dan mag je er vanuit gaan dat hij nog een vrij man is toch? Dat hij aan de andere kant van de wereld woont doet er even niet toe. Net zoals het er niet toe doet of hij zijn haar nu lang of kort draagt. Zolang hij maar zingt zoals hij hier beneden doet. En dat uitstraalt op foto's zoals hij hierboven doet.

Zojuist ben ik gevallen. Tijdens goede tijden slechte tijden nogwel. Rik ruimt Charlie's spullen op omdat zij het zonodig met zijn broer moet doen, de bitch. Terwijl hij dat doet steelt de muziek op de achtergrond al een klein stukje van mijn hart. Als de aflevering afgelopen is maakt hetgeen wat ik op youtube zie mijn verlangen compleet. Ik ben verliefd. Op Justin Nozuka. Die naam alleen al DAMN. Wikipedia vertelt me niet dat hij verliefd, verloofd of getrouwd is dus dan mag je er vanuit gaan dat hij nog een vrij man is toch? Dat hij aan de andere kant van de wereld woont doet er even niet toe. Net zoals het er niet toe doet of hij zijn haar nu lang of kort draagt. Zolang hij maar zingt zoals hij hier beneden doet. En dat uitstraalt op foto's zoals hij hierboven doet.

In de verstreken tijd is er een litteken ontstaan, een zwak litteken weliswaar. Telkens in dezelfde tijd van het jaar wordt er weer een klein mespuntje bij geprikt. Die eerst alle pijn en verdriet er uit laat stromen en het dan de opdracht geeft om het litteken aan te sterken. Maak het groter, maak het dikker. Ieder mespuntje lijkt daarom scherper, pijnlijker.

Het figuurlijke mespuntje ontstaat rond de verjaardag van mijn beste vriendin. En wordt het pijnlijkst op deze dag. Twee jaar zijn we al weer verder. Juist omdat de tijd wonden heelt lijkt het wel of deze dag ieder jaar moeilijker is. De rest van het jaar ben ik weer een beetje de oude, geniet ik van vele dingen. Maar in deze periode lijkt het wel alsof ik terug de tijd in geslagen word.

En zo'n kaartje maakt alles dragelijker. Zij is de beste echt.

In de verstreken tijd is er een litteken ontstaan, een zwak litteken weliswaar. Telkens in dezelfde tijd van het jaar wordt er weer een klein mespuntje bij geprikt. Die eerst alle pijn en verdriet er uit laat stromen en het dan de opdracht geeft om het litteken aan te sterken. Maak het groter, maak het dikker. Ieder mespuntje lijkt daarom scherper, pijnlijker.

Het figuurlijke mespuntje ontstaat rond de verjaardag van mijn beste vriendin. En wordt het pijnlijkst op deze dag. Twee jaar zijn we al weer verder. Juist omdat de tijd wonden heelt lijkt het wel of deze dag ieder jaar moeilijker is. De rest van het jaar ben ik weer een beetje de oude, geniet ik van vele dingen. Maar in deze periode lijkt het wel alsof ik terug de tijd in geslagen word.

En zo'n kaartje maakt alles dragelijker. Zij is de beste echt.

Wo. 16-3-2010 "Carnaval was echt geweldig. Precies een week geleden had ik zwaar last van een enorme aftercarnaval-dip. Ik dacht dat de zon pas over een jaar weer zou gaan schijnen. Maar gelukkig zette het normale leven me weer met beide benen op de grond en liet de zon zich ook daar weer zien.

Maar helaas breekt er nu weer een tijd aan die altijd moeilijk zal zijn. Vijf april is het  bijna en morgen heb ik de verjaardag van mijn beste vriendin. Twee jaar geleden eindigde die verjaardag catastrofaal. Ik zie er tegen op omdat ik zorgeloos haar verjaardag wil vieren. Maar dat gaat niet, dat zal nooit meer gaan"

Web-log deed raar vorige week maar ik wilde dit toch nog even met jullie delen. Hoe ik me voel weet ik niet zo goed. De verjaardag ging uiteindelijk goed, misschien omdat ik er nu beter op voorbereid was. Het gaf me vertrouwen met name voor mijn volgende opleiding. Ik ga de lerarenopleiding maatschappijleer volgen. Proberen kan nooit kwaad. Maar ik baal zo van mezelf omdat ik er niet honderd procent achter sta. Niet achter de opleiding an sich. Ik sta niet achter mezelf. Ik vertrouw mezelf niet. Ik geloof nog niet dat ik het kan. Studeren. Het kan de periode zijn, maar het feit dat ik ben gestopt met rechten heeft me harder geraakt dan ik dacht. Zeker omdat er nog een deel van mij gelooft een jurist te willen zijn. Dat deel van mij bestaat alleen niet meer. Meer dan ooit besef ik dat hij naast die ene misdaad ook een andere, veel zwaardere, heeft begaan. Hij heeft een deel van mijn ziel vermoord.