Een tijd geleden is het alweer dat ik hier iets gepost heb. En dat terwijl ik zoveel had kunnen schrijven.  Mijn ouderlijk huis zijn ze aan het verbouwen, en ook al ben ik er alleen maar de weekenden je leeft wel mee. Vorige week heb ik een date gehad. En ook vorige week kreeg ik te horen dat het hoger beroep weer verzet is, naar augustus dit keer.

Over de verbouwing valt niet zoveel te vertellen alleen dat het een grote teringzooi is en ik vrees voor mijn moeders stofneurose. Die neemt nu ernstige vormen aan omdat er echt overal stof leegt. Niet zo gek als het halve huis gesloopt is.

De date. Laat ik voorop stellen dat ik daten eigenlijk haat. Zeker met iemand die ik alleen nog maar in de kroeg heb gezien. Maar omdat ik de afgelopen jaren jongens al afschreef aan de hand van hun smsjes. De een gebruikte te veel smileys (we zijn tenslotte geen zestien meer), de ander begon al gelijk met lieverd/schatje/prinses( AAAHHH RENNEN!) en weer een ander gebruikte maar halve woorden (Dat staat gewoon een beetje dom), besloot ik nu om het een keer wel een kans te geven. Ondanks dat ik misschien wel vijftien keer op het punt heb gestaan om af te bellen ben ik toch gegaan. En het viel reuze mee, de gehele avond was het gezellig en vielen er geen ongemakkelijke stiltes. En na een speciaalbiertje of vier vond ik die arm om mijn schouder ook wel prima. Maar toch kreeg hij het voor elkaar om het in de laatste twee minuten het voor zichzelf compleet te verpesten. Hij wilde blijven slapen, ik zei nee omdat ik vind dat je niet bij elkaar slaapt op date 1 en daarbij was ik er niet zeker van of ik naast hem wakker wilde worden de volgende ochtend. Die twijfel gaf voor mij de doorslag. Na die vraag en mijn afwijzing stonden we nog wel wat te zoenen. En wat er gebeurde weet ik niet maar op een gegeven moment zei hij, met een blik waar ik de kriebels van kreeg : "Nou moet je me niet gek gaan maken." En dat was het. Ik was er in een klap volledig klaar mee, zelfs nu ik dit type voel ik de gevoelige snaar woedend natrillen. Hij gaf me het gevoel dat hij op deze manier alsnog wilde proberen om te blijven slapen. Jammer voor hem dat die manier juist niet werkt. Ik heb mijn fiets gepakt en ben met de meest botte 'doei' naar binnen gegaan. Hij heeft daarna nog een paar keer sorry gesmst en ik heb getwijfeld, waarom weet ik ook niet, maar ik heb uiteindelijk toch de boot afgehouden. Maarrr, ik heb het tenminste wel weer een keer geprobeerd!

Deze blog is wel lang genoeg, dus laten we het lekker niet over het hoger beroep hebben. Is ook niet iets waar ik nou echt vrolijk van word.